jij kon mij niet meer jouw trouw beloven zei je. Jij beweerde dat ik
meer verdiende dan jou, iemand die me wel trouw kon blijven. Iemand
die niet na een avond stappen bij een ander in bed belande.
Maar ik zeg eerlijk, ik had je allang vergeven. Ik wilde jou niet
kwijt. Maar toch ging je weg. Dus er was meer. Je was niet alleen.
Laten we niet doen alsof. Hij is daar, dat weten we beiden. Je was van
mij, maar toch bij hem.
Maar het maakt nu allemaal niet meer uit. Ik zal wel verder gaan,
verder moeten. Ik zal het je vergeven, maar niet vergeten. Ik ga nu
verder, maar hoop niet op jouw terugkeer. Ik ga verder, maar blijf jij
maar daar. Je hebt de kans gehad, maar verkeken. Je hebt me
verloren, en zult me niet meer kunnen winnen. Het is over voor mij en
jou.
Jij bent een deel van mij verleden, een deel dat mij heeft gemaakt.
Een deel waarvan ik heb gehouden, en waar ik nu eigenlijk nogsteeds
van houd. Ik mis mijn verleden met jou. Ik mis je. Ik wil je terug.
Kom je alsjeblieft nog terug?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten