Het is raar. Het leven is raar. Fucking raar.
Ik keek zojuist even terug. Terug naar in mijn leven. Niet eens zo heel ver terug. Een paar maandjes terug zelfs. Een stuk of, pakweg, 6. Ik herinnerde me de situatie toen. Hoe alles om me heen gebeurde en hoe het allemaal invloed op mij had. Ik herinnerde me dat het mij gebroken en gemaakt heeft. Ik herinnerde het me…
En ik begin te vergelijken met nu. Ik kijk wat er tussenin is gebeurt. Leuke dingen, vervelende dingen. Rare dingen en normale dingen. Maar bovenal: belangrijke dingen.
En toen ging ik het pad volgen. Van toen naar nu, stapje voor stapje en sprongetje na sprongetje. Het ene moment in het andere, en het andere in het ene. Ik vloog heen en weer tussen het verleden en het heden.
En wat concludeerde ik? Het leven gaat fucking snel. Voor je iets weet heb je in een paar seconden je leven veranderd. Voor je het weet verneuk je de meest prachtige situatie, en maak je juist iets briljants van een stronthoop. Misschien met opzet, misschien ook niet. Misschien doe je wel iets waar je van dacht dat het geen opzet was, maar waarvan je stiekem wel wist dat het beter zou zijn als je het zou doen. En al ben je er bang voor, en wil je het niet doen (omdat je jezelf dan een bitch voelt), toch doe je het. Of juist niet. Het is een keuze die je maakt gebaseerd op ervaringen uit vorige situaties.
Maar al deze keuzes zorgen er uiteindelijk wel voor hoe jouw leven zal verlopen. En aangezien je die keuzes krijgt, gebruik ze dan ook. Laat het leven lopen zoals jij dat wilt, en niet zoals verwacht wordt dat jij dat doet. Maak de keuzes voor jezelf, en niet voor een ander.
Het is tenslotte jouw leven.
