Je kent het wel, het denken. Dat je in de nacht wakker ligt omdat je hoofd maar blijft malen over dingen die gebeurt zijn, of die je gehoord hebt, of over iets wat je hebt gedaan. Dit is zeer dodelijk, ergerlijk en het laat je grote fouten maken.
Terwijl de nacht langs kruipt, wanneer je de minuten als uren voorbij ziet gaan, wordt je gek. Je gaat denken. Dingen die je niet moet denken, of juist wel. Je weet het niet, je wilt alleen maar gaan slapen. Want zo kun je niet uitrusten, je wordt gek.
Je besluit je eerste actie te ondernemen om het denken te stoppen. Iets waarvan je op dat moment denkt dat het goed is. Dus je doet het.
Gedaan, het helpt niet. Je bent weer gefrustreerd, je wordt boos en je wilt je kussen in elkaar slaan. Maar daar neem je de moeite niet meer voor, omdat je toch al weet dat het niet helpt. Aangezien je deze avonden al vele malen hebt meegemaakt. Maar toch lijkt deze weer erger dan de rest.
En misschien is ze dat ook, maar daar denk je niet over na. Je denkt nog steeds aan datzelfde probleem, ding of actie als aan het begin van de avond. Je wordt nog gekker.
En dan opeens komt er een klap in je gezicht. Figuurlijk natuurlijk, want jij bent helemaal alleen in je kamer, wat misschien we de reden is dat je zo ligt te denken.
Opeens heb je door dat je eerste actie van die avond stom, dom en idioot was. Je denkt: What the Fuck heb ik gedaan? Je wordt boos op jezelf, krijgt een (negatieve) engergyboost en je krijgt wederom zin om je kussen in elkaar te rammen.
Maar omdat je weet dat het toch niet zal helpen, ga je een tweede actie ondernemen, waarvan je wederom denkt dat het goed is. Actie gedaan, je voelt jezelf weer goed, maar kunt nog niet slapen.
Na tien minuten malen, nog steeds niet van het onderwerp afgeweken, begin je jezelf opeens zorgen te maken over die tweede actie. Je denkt weer: fuuuuuuuuuuuck! En je voelt je wederom een idioot. Tja, je bent het of je bent het niet.
Maar in plaats van dat je nu weer je kussen wilt slaan, begin je zorgen te krijgen. Je wordt bang, en probeert dit gevoel te negeren. Het lukt niet, je gaat proberen om iets positiefs ervan te maken. Je gaat dus een positieve feeling proberen te creëren. NIET SLIM!
Omdat je vrolijk probeert te zijn, wordt je het ook. Maar ondertussen kun je de oude gevoelens (verdriet, frustratie en agressie) niet onderdrukken. Hierdoor wordt je hoofd gespleten. Je krijgt twee personen, met twee verschillende emoties die elkaar afwisselen. Je raakt jezelf kwijt.
Je denkt, nu je positief bent, dat je die eerste twee acties goed kunt maken. Maar nee, natuurlijk gaat dat niet. Je probeert het, onwetend dat je het alleen maar verder zal verneuken. Je positieve kant zegt ja, je negatieve zegt nee. Maar omdat je dus positief wilt zijn, doe je het… Wat niet positief is.
Daarom voel je jezelf, direct na de actie, weer bagger. Je ligt nog steeds in bed, nog steeds te malen over dat ene onderwerp, en je wordt er nog steeds gek van.
Ondertussen kijk je op je klok, de seconden, minuten en uren wachten zijn voorbij. Het is tijd om op te staan.
Je rolt je bed uit, omdat je geen energie hebt om ook maar een beentje te bewegen. En dat is niet omdat je niet geslapen hebt, eerder omdat je miserable bent. Je voelt je fucked, en je weet dat je het jezelf hebt aangedaan.
En dan ga je douchen. Lekker onder een warme douche. Maar dat is niet slim. Is het je ooit opgevallen hoe een warme douche je gedachtes kunnen stimuleren? Nou, dat gebeurt dus.
Je staat te douchen, en ondertussen speelt de hele nacht zich weer af in je hoofd. Elk moment zie je weer voor je, maar dan alles tien keer zo snel. Handig, je krijgt een samenvatting van je blunders, en zo denk je dat je een ideaal plan kunt bedenken om de nacht te vergeten, het denken te stoppen en de volgende avond wel te kunnen slapen. Want wat je ook doet, je wilt NOOIT de 24-uur-aan-een-ding-denken-dag hebben.
Wat bedenk je dus? Je schrijft een blog! Nou, bij deze. Een blog die je dan zet op hyves. Een blog die iedereen kan lezen, en waar je jouw hart openstort. Tja, je bent een idioot, of je bent het niet…
Maar waar doe je het allemaal voor? Stiekem hoop je dat het ene meisje, waar je de hele nacht aan dacht, en waar jij naar hebt gesmst en waar jij toen zoveel spijt van kreeg, deze blog zal lezen. Je hoopt dat ze het leest, en dat ze je begrijpt. Dat ze snapt waarom je zo dom deed, waarom je dat allemaal zei.
Maar hoe zorg je dan dat ze het zeker zal lezen? Tja, vooruit dan maar, nog een sms...
