Jij en jouw boontje.

Ik herinnerde me opeens dat ik jou vroeger leuk heb gevonden.

We waren hele goede vriendjes in die tijd. Onafscheidelijk. Waar jij was, was ik. We hadden de grootste lol samen en we hoorden zo bij elkaar. Samen luisterden we naar jouw boontje en we leerden van elkaars muziek. Ik net iets meer van die van jou.

Maar zoals altijd in deze situaties bloeide bij een van ons iets op. Dat was bij mij. En dat iets, dat was verliefdheid.

Het was moeilijk voor mij om het niet toe te geven. Maar ik wist dat als ik het zou doen onze band zoals we die toen hadden zou verdwijnen. Een verliefd jongetje en een niet verliefd meisje kunnen natuurlijk niet samen zijn. Ik koos er voor om het niet te vertellen om onze vriendschap in stand te houden.

Een schooljaar later zaten we niet meer bij elkaar in de klas. Jij kreeg nieuwe vrienden en ik ging ook verder. We groeiden uit elkaar en de vriendschap was over. Zo af en toe spraken we elkaar en zeiden we dat we onze oude vriendschap soms wel misten, maar het is eigenlijk nooit echt terug gekomen.

Wat zou er gebeurt zijn als ik het toen wel had gezegd? Zouden we nu dan nog vrienden zijn? Of zouden we vriendje en vriendinnetje zijn? Ik heb jou wel een keer verteld dat ik jou toen leuk vond. Jij vertelde mij dat jij mij ook leuk vond. Wat heb ik toen stiekem nog gebaald. Ik had er zelfs nog over gedroomd.

En nu gaan we waarschijnlijk definitief uit elkaar. We gaan twee verschillende richtingen op. Ik naar Nijmegen. Waar ga jij eigenlijk heen? Ik weet het niet eens. Je zult het me ooit wel een keer verteld hebben, maar ik ben het vergeten.

Soms mis ik onze vriendschap. Soms, zoals nu. Maar ik kan het nu niet meer tegen je vertellen.