Ik ben Maarten Mooij. Als iemand mij vraagt om mezelf te omschrijven komt het er meestal op neer dat ik mezelf gek noem. Ik ben ook gek, zo gek als een deur. Dit kan mij misschien dan wel mooi in één keer omschrijven, maar dit is niet voldoende voor een persoonlijk statuut. Daarvoor zal ik toch echt wat dieper moeten graven. Maar laat dat toevallig iets zijn dat ik regelmatig doe. Ik ben een denker, geen doener. Echter, vroeger was ik niet zo.
Vroeger, toen de wereld nog groot was. Vroeger toen alles nog bijzonder was. Het leven was een groot raadsel, en ik voelde me verdwaald in een zee zonder verkeersborden. Ik was verdwaald in het mysterie dat leven heette.
Het was geen gemakkelijke tijd voor mij aan het begin van de middelbare school. Het leven was zwaar. Alles was nieuw, en ik had wat moeite me aan te passen. Alle gewoontes die ik had ontwikkeld in acht jaar basisschool vielen zomaar uiteen. En toen werd ik maar geacht alle puzzelstukjes weer zelf bij elkaar te rapen en er iets moois van te maken. Een missie, een taak.
Maar “die missie, die taak” kon ik niet aan. Tja, dat is dan klote. Ik kwam in een depressieve periode terecht halverwege de tweede klas. Je zou het ook de puberale depressie kunnen noemen, omdat naar mijn mening één op de vier pubers er last van heeft. Een periode in hun leven, rond het veertiende of vijftiende levensjaar, waarin ze geen zin meer hebben. Ze zijn het zat en willen verder niet meer leven.
Gelukkig zijn de meesten van deze pubers te laf om zich daar aan over te gegeven, en kiezen ze om verder te leven. Ik dus ook, anders zat ik dit hier nu niet te typen. Maar deze periode heeft toch wel tot het einde van de derde, of het begin van het vierde jaar atheneum, geduurd. En zelfs begin vorig jaar voelde ik nog een kleine nasleur van wat me toen bezielde. Gelukkig is dat nu over.
Ik heb me al in geen tijden meer slecht gevoeld, en het leven lacht me te gemoed. Ja, dat is lekker. Heerlijk zelfs. Ik heb na deze dramatische periode wel een mooie hobby, al zou passie ook niet overdreven zijn, overgehouden. Deze is muziek. Muziek is in mijn leven de steun geweest die mij heeft geholpen. Muziek heeft mij laten leven (letterlijk). En nu is muziek dat waar ik heel de dag mee bezig ben. Luisteren, zoeken, maken. Alles doe ik met muziek, en muziek doet alles met mij. Het is mijn geloof. Mijn godsdienst.
Ik ben er sterker uit gekomen dan ooit. Ik weet wat ik wil, ik doe wat ik wil en ik voel me zoals ik wil (meetal dan). Ik zie het leven, ik houd van het leven. En volgens mij houd het leven ook wel van mij. Ik volg anderen die mij inspireren (Calvin Harris?) en ik laat anderen mij volgen, voor wie ik inspireer. Het leven is een grote cirkel van inspirerende personen. Ik vind mijn draai en laat mijn muziek lekker spelen. Ik houd van mezelf, van jou en van u. Van hem en van haar en ik zal dat ook blijven doen. Ik ben een persoon zonder ruzie en zonder geweld. Ik wil gewoon genieten in het leven, samen met ons.
Want wel samen. Samen zijn is belangrijk, samen is gezellig. Samen is leuk, samen is lachen. Samen is de kracht van het leven. Samen leidt tot genot. En genot is de sleutel tot een leuk leven. Want je hebt een leven gekregen, dus gebruik het. Verspil het niet door niet te genieten, maar gebruik het om te genieten. Nu kan het nog, straks weet je niet of het nog kan.
Straks is altijd onzeker. We kunnen alleen hopen over straks. Wat zal straks ons brengen? Twee worstenbroodjes en een liter bier? Niemand kan het weten. Maar we kunnen wel hopen. Hopen voor wat we willen.
En met dit hopen zal vanzelf het verlangen groeien om te doen. Te doen wat nodig is om onze hoop tot waarheid te brengen. Want wat is nou leuken dan worden wat je wilt? Zo wil ik bijvoorbeeld een leuke economische studie gaan doen na mijn HAVO 5. Daarom maak ik nu dit verslag. Zo simpel is het. Je dromen maken je leven. Je leven maakt je dromen.
En waar droom ik dan van? Ik droom van een gelukkig leven met vrouw en kinderen. Met een leuke baan. Met de nadruk op leuk. Want rijk hoef ik niet te worden. Als ik maar kan doen wat ik wil, als ik maar de mogelijkheid heb te genieten. Dan is alles goed voor mij. Dan ben ik tevreden. Natuurlijk zal een extra centje op zak niet geheel afgewezen worden door mij, maar het is niet mijn grootste eis voor de toekomst. Wat komt dat komt. Laten we proberen om te laten komen wat we het belangrijkst vinden om te komen, en de rest zien we wel aankomen. Nietwaar?
Want het leven is maar te moeilijk en te kort om je zorgen te gaan maken. Doe lekker wat je wilt. Geniet en laat je leven leven. Want zonder je leven te leven zal in het leven niet veel te beleven zijn. Oké, die vage zinnen worden nou wel een beetje flauw, maar als je er eens een paar keer overheen leest, zal je opvallen dat er toch wel een hele goede waarheid in zit. Dus nogmaals: Laat je leven leven, want zonder je leven te leven zal in het leven niet veel te beleven zijn.
Maarten Mooij, H5B
Geen opmerkingen:
Een reactie posten