En toen zat je vast....

Sommige dagen heb je een gevoel van binnen dat je niet kunt omschrijven.
Je ergert je kapot, alles doet pijn. Het leven zit je tegen, je wil er even niet zijn.
Van die momenten dat je liever gewoon in een hoekje gaat zitten.
Grommen en kreunen, want je wil vandaag niet. Je hebt echt geen zin.
Alles zit je even tegen, wat moet je daar toch mee?

Je weet dat het eigenlijk moet, het is de enige manier.
Het zat er al aan te komen, maar je wilde er niet aan toegeven.
Je was koppig, je gaf niet toe.
Maar nu heeft het je dan, en je baalt er van.

En ja, wat kun je nu nog doen?
Verder uitstellen gaat niet, want je bent nu al kapot.
Maar je kunt ook niet meer de energie vinden om het wel te doen.
Shit, je zit vast.
Fucking vast...